Melek GİRAY

Bir zamanlar, ünlü ressam Camille Pissarro’nun hayatında kimsenin bilmediği bir an vardı.

Sanatına yön veren o küçük ama derin hatırayı kendisiyle birlikte sonsuza dek götürdü.

Gençliğinde Paris’in dışında bir köyde yaşarken, bir gün ıssız bir ormanda yürüyüşe çıkmıştı.

Rüzgarın taşıdığı melodik bir tını kucağına çalındı.

Bir çoban, kavalıyla melankolik bir ezgi çalıyordu.

Pissarro, bu melodiyi zihnine kazıdı.

Yıllar sonra eserlerine bakıldığında, ağaçların ve tarlaların arasındaki o ince melodi hep hissedildi.

Sanatını derinleştiren şey, belki de bu “sessiz nota”ydı. Pissarro bunu asla açıkça anlatmadı, ama fırçasında hep bir ezginin izi vardı.

Sanatçıları diğer bir çok sanatçı içinde öne çıkaran da işte tam budur.

Küçük ve önemsiz sayılan bazı şeyler asırlarca konuşulacak büyük farkların mimarı olabilir.

Bu nedenle sanatçının her şeye duyarlı, izlenimci olması gerekir ki, kendisini ileri atabilecek teknikleri gözünden kaçırmayabilsin.

Kalın sağlıcakla